Þórsmerkurferð 20.-22. júlí 2007

Við áttum frábæra helgi í Þórsmörk með nokkrum starfsmönnum Vodafone og "aðdáendum" þeirra (eins og Gústav fararstjóri orðaði það). Hópurinn taldi tæplega 40 manns í allt og í honum voru m.a. tveir 7 ára strákar fyrir utan Hilmi (Ingi sonur Herdísar og Stebba og Davíð Fannar sonur Ebbu, sem er meira að segja fæddur 20. janúar 2000 eins og Hilmir :) og einn 8 ára (Bergþór).

Veðurspáin fyrir helgina var ekki góð og þegar við keyrðum Hellisheiðina leist okkur hreint ekki á blikuna og veltum því aðeins fyrir okkur hvort við ættum ekki bara að fá að gista í skálanum í stað þess að tjalda. En þegar nær dró, birti til og svo má bara segja að það hafi verið sól og blíða alla helgina.

Á Hvolsvelli færðum við okkur yfir í bílinn til Sverris og Maríu. Hilmir var málglaður mjög á leiðinni, þannig að við brugðum á það ráð að láta hann telja árnar sem við fórum yfir. Ekki er þó hægt að segja að hann hafi talað minna eftir það :) Árnar reyndust þrjátíu og eitthvað, en stundum var erfitt að telja þegar árnar kvísluðust. Hilmir fékk að vera í farþegasætinu frammí hjá Sverri í smá stund, og þeir spjölluðu um hitt og þetta.

Um kl. 9 næsta morgun var lagt af stað í gönguna og tóku flestir í hópnum þátt. Gústav sagði okkur að við myndum ganga Tindafjallahring (ca. 4-5 tímar) og að þeir sem vildu gætu einnig gengið á Rjúpnafell (819 m, ca. 3-4 tímar í viðbót). Fljótlega kom í ljós að við urðum að vaða yfir ána til að komast leiðar okkar. Það var hin mesta þrekraun, því steinarnir á botninum voru oddhvassir og vatnið alveg ísjökulkalt. Enginn gafst þó upp, Hreiðar bar Hilmi á háhesti og tvíelfd héldum við áfram göngunni þegar allir voru komnir í sokka og skó.

Eftir um 2ja tíma göngu og nestistíma komum við að staðnum þar sem hópurinn átti að skiptast í tvennt. Gústav fór með Gunnarshólma og sagði að hann notaði alltaf tækifærið til að æfa sig á þessu kvæði þegar hann væri í svona ferðum. Ég kannaðist við það, en ég heyrði hann síðast fara með þetta kvæði í allri sinni lengd á Heklutindi í júlí 2005.

Þarna var ég nú eiginlega alveg að því komin að sleppa fjallgöngunni á Rjúpnafell og fara bara með hluta hópsins til baka inn í Langadal. Herdís var á því að sleppa fjallinu líka og ganga til baka með Stebba og krökkunum. Enda var greinilega um mjög erfiða göngu að ræða upp snarbrattar fjallshlíðar. Og ansi freistandi að rölta bara til baka í sólinni í átt að ísköldum bjórnum í læknum :) Hreiðar var hins vegar alveg ákveðinn í að fara alla leið og Hilmir búinn að lýsa því yfir að hann ætlaði að vera fyrstur á toppinn. Þegar ég loks ákvað svo að ég yrði að minnsta kosti að reyna, var Hilmir hinsvegar hættur við aftur. Það varð því úr að hann fór með Stebba og Inga til baka, en við Hreiðar héldum saman á toppinn.

Fyrsti kaflinn var mjög brattur og e.t.v. fórum við fullhratt til að byrja með. Ég fór strax að sjá eftir að hafa ekki bara hætt við... En eftir það fórum við bara ofurhægt, skref fyrir skref, en þar sem brattinn var svo mikill þá nálguðumst við tindinn nokkuð hratt. Útsýnið varð stórfenglegra eftir því sem ofar dró og efst var alveg magnað að geta séð til allra átta yfir þetta hrikalega landslag.

Ekki var nú laust við að maður yrði svolítið lofthræddur þarna uppi og ég var eiginlega bara fegin að Hilmir var ekki með í för. Okkur tókst þó að standa upprétt í nokkrar mínútur á meðan nokkrar hópmyndir til sönnunar á afrekinu voru teknar :)

Eftir smá hressingu lögðum við af stað niður aftur. Veðrið var alveg með ólíkindum gott og gaman að ganga til baka í þessum góða hópi.

Hilmir var glaður að vaða í grunnum læk í sólinni með strákunum þegar við komum aftur að tjaldstæðinu. Eftir sturtu (og einn kaldan bjór :) var grillað og borðað úti í góða veðrinu. Börnin fengu pylsur og maískólfa, en fullorðna fólkið fékk lambafille, bakaðar kartöflur, salat og rauðvín með. Stebbi og Ósk stóðu sig eins og hetjur í eldamennskunni. Þegar búið var að ganga frá, kenndi Gústav okkur þjóðdansa, - íslenskan, færeyskan og grænlenskan! Og auðvitað voru allir léttir á fæti eftir gönguferð dagsins.

Það var svo eins og eftir pöntun að það fór að rigna eftir dansinn og þá færðum við okkur inn í hús, þar sem söngbókum var dreift og gítarinn dreginn fram. Þar sungum við auðvitað m.a. um Dísu og Maríu og skáluðum fyrir Herdísi og Maríunum tveimur (Maríu Jónsd. og Maríu hans Sverris). Við fjölskyldan skriðum örþreytt í svefnpokana fyrir miðnætti, en mér skilst að gleðin hafi haldið áfram þar til einn strengurinn slitnaði í gítarnum.

Næsta morgun vöknuðum við um klukkan 9 í hitakófi í tjaldinu, þegar sólin var farin að skína á nýjan leik. Morgunmaturinn samanstóð af snakki, heitu kakói og kleinum. Eitthvað feilaði húsmóðirin sig þar á að taka nóg nesti með... Um kl. 11 var lagt af stað til baka yfir árnar 40 (þeim fjölgaði stöðugt í talningunni hjá Hilmi :) Einn viðkomustaður var á dagskránni, en stoppað var við Merkurkerið en þar er á sem rennur í gegnum þröngt gil, þar sem þeir allra hraustustu óðu upp að mitti í ísköldu vatni, m.a. Hreiðar hreystimenni :)

Á Hvolsvelli var svo stoppað aftur í Björkinni - og besti skyndibitamatur ævi minnar borðaður :)

Rigning hér líka!

Já, hér rignir líka eins og í Ameríkunni! En einhvern veginn grunar mig að sólin fari ekki að skína um hádegi, eins og hjá ykkur mamma... Við erum samt á leið í Þórsmörk á morgun með Vodafone starfsmönnum, þar sem við munum tjalda og fara í dagslanga göngu á laugardag. Eftir sólina síðustu vikur, þá verður rigningin bara skemmtileg tilbreyting :)

Og svo fer ég aftur að vinna eftir helgi og þá er svosem allt í lagi þótt rigni.

Hilmir er enn sofandi, enda er klukkan ekki nema 10:50 :) Hann hefur farið seint að sofa í sumarfríinu og vaknar ekki fyrr en undir hádegi. Vinirnir eru farnir að læra þetta og eru næstum hættir að hringja eða koma til að spyrja eftir honum á morgnana.

14.-15. júlí 2007

Við fórum í Ólafsvík seint á laugardag, vorum ekki komin á leiðarenda fyrr en rétt fyrir miðnætti. Hilmir var svolítið tregur til að leggja af stað, því vinur hans sem við buðum með, guggnaði á því og ákvað að vera bara heima. Þrír aðrir vinir voru prófaðir, en enginn gat komið með :( En eftir smá fortölur (og jafnvel mútur!) tókst að lokka prinsinn inn í bílinn. Stoppuðum í Mosó til að ná í lykla og vorum leyst út með rós úr garðinum, spægipylsu og camenbert í nesti :) Fórum lengri leiðina og keyrðum fyrir nesið í stað þess að fara Fróðárheiðina, og fengum okkur kakó og heimabakað brauð á Hellnum - sátum meira að segja úti í sólinni þótt það væri að nálgast miðnætti. Þegar við komum í Hruna, fórum við beint í bólið, þar sem við höfðum pantað pláss á Baldri klukkan 9 næsta morgun og þurftum því að vakna klukkan 7.

Bátsferðin var skemmtileg, yndislegt veður, sjórinn sléttur og útsýnið flott. Eitt gullkorn kom frá Hilmi þegar hann var að horfa á lítinn sætan kolsvartan Bulldog sem var merktur Max, í fanginu á einum túristanum. Hilmi fannst eiginlega að hann ætti frekar að heita Pepsi Max, út af litnum :)

Frá Brjánslæk keyrðum við sem leið lá suður/vestur aftur, með viðkomu á Staðarfelli, þar sem kirkjan var skoðuð og Hreiðar rifjaði upp gamlar minningar síðan fyrir 3 árum :) Hilmir svaf fyrripart leiðarinnar, en var glaður með geislaspilarann sinn í aftursætinu þegar hann vaknaði. Honum fannst líka gaman að leika heimatilbúna útgáfu af bílabingói, sem gengur út á að finna nokkra hluti, dýr eða menn í umhverfinu. Við völdum þá fimm hluti, sem einhver annar átti að finna, og svo var róterað þannig að hinir þurftu að finna það sem þeir höfðu sjálfir valið. Erfiðast reyndist að finna barnavagn og bónda (tókst þó þegar Baldur lá við Flatey, því þá kom einmitt bóndi í köflóttri skyrtu og gúmmístígvélum út á bryggju, alveg eins og Hreiðar hafði sagt að hann ætti að vera :) Reyndar fundum við ekki einn einasta barnavagn alla ferðina, en mættum hins vegar tveimur fornbílum - og rifjuðum þá upp að við sáum einn í viðbót á Grundarfirði síðasta sumar!!! Hvað er þetta með Snæfellsnesið og fornbíla - ég bara spyr???

Við vorum svo ekki komin fyrr en um sexleytið til Stykkishólms aftur og fórum þá aðeins í sundlaugina og svo á Fimm fiska þar sem búið var að loka öllum búðum og við ekki með neinn mat að ráði. Þar sátum við aftur úti í sólinni og fór vel um okkur. Ég veit ekki hvað er að gerast á þessu landi, er orðin hrædd um að Global Warming sé raunverulega orðið að veruleika og að við förum bráðum að kvarta yfir skorti á roki og rigningu!